Jakie są nurty psychoterapii?

Wybór odpowiedniej terapii może być kluczowy dla jej skuteczności.

Ale jak zdecydować, który nurt psychoterapii będzie najlepszy? 

Czy lepiej skupić się na pracy z emocjami, analizować przeszłość, a może zmieniać schematy myślenia? 

W tym artykule przyjrzymy się, jakie są nurty pschoterapii i podpowiemy, czym się różnią oraz dla kogo mogą być odpowiednie.

Jedna, czy wiele psychoterapii?

Nie ma jednej uniwersalnej szkoły terapeutycznej, która uczyłaby wszystkich psychoterapeutów pracy za pomocą tych samych technik.

Zamiast tego dostępna jest cała gama podejść, zwanych nurtami.

Często jest to duże utrudnienie dla osoby poszukującej pomocy, która zadaje sobie pytanie: który nurt wybrać?

Klienci trafiający do naszego Centrum Psychoterapii nierzadko dzielą się z nami takimi doświadczeniami i rozterkami.

Umów się na psychoterapię

 

Psychoterapia może przyjmować wiele form i wszystkie stawiają sobie za cel pomoc ludziom przezwyciężyć wyzwania, opracować strategie radzenia sobie oraz prowadzić szczęśliwsze i zdrowsze życie.

Czy jednak wszystkie są równie efektywne?

Warte podkreślenia jest, że pomimo różnic w podejściach i technikach, istnieje wiele wspólnych elementów i wartości, które łączą wszystkie nurty psychoterapeutyczne. 

Te fundamentalne cechy stanowią fundament etycznego i profesjonalnego podejścia do pomocy psychoterapeutycznej. 

Oto kilka kluczowych aspektów, które łączą wszystkie nurty psychoterapeutyczne:

• Relacja terapeutyczna: Wszystkie nurty psychoterapeutyczne kładą nacisk na znaczenie relacji między terapeutą a pacjentem. Bezpieczne, wspierające i zaufane środowisko terapeutyczne jest kluczowe dla skuteczności procesu terapeutycznego. Relacja ta buduje się na empatii, akceptacji, autentyczności i zrozumieniu.
• Zrozumienie jednostki w kontekście: Psychoterapeuci rozumieją, że jednostka funkcjonuje w szerszym kontekście społecznym, kulturowym i rodzinny. Zrozumienie tych kontekstów pomaga zrozumieć, jak wydarzenia i relacje wpływają na jednostkę.
• Dążenie do pozytywnych zmian: Podstawowym celem wszystkich terapii jest poprawa jakości życia pacjenta. Terapeuci pomagają jednostkom radzić sobie z trudnościami, uczyć się nowych umiejętności, zmieniać myśli i zachowania, które wpływają na ich zdrowie psychiczne.
• Indywidualne podejście: Każda osoba jest unikalna, dlatego podejście terapeutyczne jest dostosowane do indywidualnych potrzeb, celów i cech osobowości pacjenta. Terapeuci uwzględniają różnice osobiste, kulturowe i społeczne, aby zapewnić spersonalizowaną pomoc.
• Wsparcie i autonomia: Wszystkie nurty psychoterapeutyczne dążą do wzmocnienia pacjenta i wspierają jego autonomię. Terapeuci pomagają pacjentom rozwijać własne umiejętności radzenia sobie, podejmowania decyzji i rozwiązywania problemów, a nie uzależniają go od zewnętrznego wsparcia psychologicznego.
• Kodeks etyczny: Wszystkie nurty psychoterapeutyczne podlegają określonym standardom etycznym i profesjonalnym. Terapeuci są zobowiązani do zachowania poufności, szanowania granic i działania w najlepiej pojętym interesie pacjenta.

Pamiętaj, że niezależnie od nurtu psychoterapeutycznego, terapeuta powinien być wykwalifikowanym specjalistą, przestrzegającym kodeksu etycznego i moralnego, aby zapewnić najwyższą jakość i skuteczność terapii.

Niezależnie od podejścia terapeutycznego, kluczowym elementem jest empatia i pełne poszanowanie osoby korzystającej z terapii.

Ile jest nurtów w psychoterapii?

Nurtem psychoterapeutycznym określamy podejście do psychoterapii – czyli zbiór założeń, technik i metod pracy. 

Każdy wykwalifikowany psychoterapeuta wyszkolił się w jednym (rzadko: kilku) wybranym nurcie psychoterapeutycznym.

Nurty psychoterapeutyczne reprezentują inne poglądy na to, jak powinno wyglądać skuteczne leczenie zdrowia psychicznego. 

Zdarza się też, że różne nurty są skuteczniejsze w innych przypadkach i zaburzeniach.

Nie sposób wymienić wszystkich podejść psychoterapeutycznych, ponieważ nie ma pełnej zgodności co do ich odrębności lub przynależności do tej samej grupy. 

Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne dzieli nurty psychoterapii na kilka głównych: 

• psychoanaliza i terapia psychodynamiczna,  
• terapia poznawczo-behawioralna, 
• terapia humanistyczna,
• terapia integracyjna (zakładająca syntezę różnych podejść). 

Nurty te zostały omówione w dalszej części tego artykułu.

Jaki nurt psychoterapii jest najpopularniejszy w Polsce?

W 2017 roku przeprowadzono w Polsce badanie, dotyczące między innymi tego, w jakim nurcie pracują polscy specjaliści zdrowia psychicznego.

53,8% badanych zadeklarowało, że stosuje eklektyzm lub integrację, czyli w swojej pracy terapeutycznej łączy ze sobą metody i założenia różnych nurtów psychoterapii.

Niezależnie od tego, czy badany psychoterapeuta pracował w jednym określonym nurcie psychoterapeutycznym, czy łączył kilka podejść, następnie wybierał z listy nurty psychoterapii, które stosują w codziennej praktyce i które uważają za najważniejsze.

Za najczęściej stosowane i najważniejsze nurty psychoterapeutyczne uczestnicy badania uważali przede wszystkim podejścia: 

• psychodynamiczne,

• poznawczo-behawioralne,

• systemowe.

Badanie pokazało też, że w Polsce mamy dostępnych przedstawicieli wszystkich nurtów psychoterapeutycznych.

Najliczniejszą grupą w Polsce są psychoterapeuci poznawczo-behawioralni.

Bezpłatny test online depresji

 

Który nurt psychoterapii wybrać?

Wybór odpowiedniego nurtu psychoterapii może być trudnym zadaniem, szczególnie, jeśli nie masz dobrego rozeznania w podobieństwach i różnicach między nimi. 

Ważne jest znalezienie nurtu, który najlepiej pasuje do Twoich potrzeb i preferencji. 

Oto kilka wskazówek, które mogą pomóc Ci podjąć decyzję:

• Zrozum swoje cele i potrzeby: Zastanów się, jakie problemy chcesz rozwiązać za pomocą psychoterapii. Czy jest to leczenie depresji, lęków, trudności w relacjach, czy coś innego? Określenie swoich celów i potrzeb pomoże Ci w znalezieniu nurtu terapeutycznego, który jest skoncentrowany na rozwiązaniu tych problemów.
• Zapoznaj się z różnymi nurtami: Zdobądź informacje (na przykład z dalszej części tego artykułu) na temat różnych nurtów psychoterapii. Przeczytaj książki, artykuły i oglądaj edukacyjne wideo, aby lepiej zrozumieć, jak każdy nurt działa i jakie są ich podstawowe założenia. Możesz także porozmawiać z osobami, które przeszły przez psychoterapię i dowiedzieć się, jakie doświadczenia mieli z różnymi nurtami.
• Skonsultuj się z profesjonalistą: W przypadku trudności w dokonaniu wyboru warto skonsultować się z doświadczonym psychiatrą, terapeutą lub psychologiem. Taki specjalista może ocenić Twoje potrzeby i zasugerować nurt terapeutyczny, który najlepiej pasuje do Twojej sytuacji. Mogą także omówić różne techniki i podejścia terapeutyczne, abyś mógł dokonać bardziej świadomego wyboru.
• Uwzględnij osobowość i preferencje: Każdy nurt psychoterapii ma swój unikalny styl i podejście. Przyjrzyj się, jakie podejścia i techniki wydają Ci się najbardziej przystępne i odpowiednie dla Ciebie. Jeśli preferujesz bardziej strukturalne i ukierunkowane podejście, terapia poznawczo-behawioralna może być dla Ciebie odpowiednia. Jeśli z kolei interesuje Cię eksploracja bez konkretnej struktury i celów podejście psychodynamiczne może być bardziej atrakcyjne.
• Przetestuj: Pamiętaj, że psychoterapia to proces, który może się zmieniać wraz z Twoim rozwojem i potrzebami. Może się zdarzyć, że początkowo wybierzesz jeden nurt, ale w trakcie terapii zorientujesz się, że inny nurt lepiej odpowiada Twoim potrzebom. Nie bój się dostosować swojego wyboru w miarę rozwoju i zmiany.

Ostatecznie, kluczem do wyboru odpowiedniego nurtu psychoterapii jest znalezienie takiego, który zapewni Ci największe korzyści i będzie zgodny z Twoimi wartościami i preferencjami.

Nie ma jednego „najlepszego” nurtu (choć są nurty o lepiej lub gorzej udokumentowanej skuteczności), każdy ma swoje mocne strony i może być skuteczny w odpowiednich warunkach. 

Ważne jest znalezienie terapeuty, który jest wykwalifikowany i doświadczony w danym nurcie oraz z którym czujesz się komfortowo i dobrze współpracujesz.

Terapia psychoanalityczna

Psychoanaliza to jeden z najstarszych nurtów psychoterapii, którego początki sięgają końca XIX wieku.

Jej twórcą był Zygmunt Freud, austriacki neurolog, który jako pierwszy zwrócił uwagę na wpływ nieświadomości na nasze myśli, emocje i zachowania.

Jego koncepcje zrewolucjonizowały sposób, w jaki rozumiemy psychikę człowieka, a z czasem doprowadziły do rozwoju różnych odmian psychoanalizy, stosowanych do dziś.

Na czym polega psychoanaliza?

Podstawą tej terapii jest przekonanie, że nasze obecne problemy często mają swoje źródło w przeszłości, zwłaszcza w dzieciństwie.

Wiele emocji, wspomnień i doświadczeń zostaje wypartych do nieświadomości, ale mimo to wpływa na nasze decyzje, relacje i samopoczucie.

Psychoanaliza pomaga odkryć te ukryte mechanizmy i przepracować je w bezpiecznym środowisku terapeutycznym.

Jak wygląda praca z terapeutą psychoanalitycznym?

Sesje w nurcie psychoanalitycznym zwykle odbywają się kilka razy w tygodniu i mogą trwać wiele lat.

Terapeuta nie daje gotowych rozwiązań – jego rolą jest pomaganie pacjentowi w odkrywaniu własnych myśli i uczuć poprzez rozmowę i analizę nieświadomych procesów.

Kluczowe techniki stosowane w psychoanalizie to:

• interpretacja snów – według Freuda, analiza snów stanowi kluczową technikę psychoanalityczną, sam nazywał sny „królewską drogą do nieświadomości”. Na sesjach terapeutycznych pacjent może analizować ładunek emocjonalny, jaki pojawił się w jego śnie, i badać swoje skojarzenia związane z symbolami występującymi w śnie. Warto podkreślić, że analiza snów na psychoterapii różni się od odczytywania „znaczenia” snu z senników, ponieważ opiera się na indywidualnym kontekście pacjenta, a nie na wróżeniu przyszłości.
• swobodne skojarzenia – to ćwiczenie, podczas którego psychoanalityk zachęca pacjenta do swobodnego dzielenia się swoimi przemyśleniami na dany temat. Dzięki temu często pojawiają się nieoczekiwane połączenia i wspomnienia, co pomaga odkrywać ukryte motywy i emocje.
• przeniesienie – ta technika polega na projekcji uczuć pacjenta na terapeutę lub na innych osobach w jego życiu. Pacjent wchodzi w interakcje z terapeutą, jakby był kimś innym. Analiza przeniesienia pozwala zrozumieć, w jaki sposób pacjent wchodzi w relacje z innymi i odkryć wzorce zachowań związane z przeszłymi doświadczeniami.

Psychoanaliza jest krytykowana za brak rygoru doświadczalnego w porównaniu z innymi terapiami opartymi na dowodach, takimi jak terapia poznawczo-behawioralna (CBT).

Psychoterapia psychodynamiczna

Terapia psychodynamiczna wywodzi się z psychoanalizy.

To podejście polegające na ułatwieniu głębszego zrozumienia własnych emocji i innych procesów psychicznych.

Pomaga ludziom uzyskać lepszy wgląd w to, jak się czują i myślą.

Poprawiając to zrozumienie, ludzie mogą następnie dokonywać lepszych wyborów dotyczących swojego życia. 

Mogą także pracować nad poprawą swoich relacji z innymi ludźmi i dążyć do osiągnięcia celów, które przyniosą im większe szczęście i satysfakcję.

Terapia psychodynamiczna jest zakorzeniona w teorii psychoanalitycznej, ale często jest procesem mniej intensywnym i długotrwałym niż tradycyjna psychoanaliza.

Mimo że te terapia psychodynamiczna czerpie inspirację z psychoanalizy, istnieje znacząca różnica między podejściami. 

Psychoterapeuci psychoanalizy skupiają się głównie na konfliktach wewnętrznych jednostki, podczas gdy terapeuci psychodynamiczni skupiają się na konfliktach międzyludzkich. 

Ponadto, zamiast skupiać się na siłach biologicznych i mechanizmach obronnych, terapeuci psychodynamiczni kładą nacisk na wpływ sił społecznych i zdolność radzenia sobie z otoczeniem.

Dzięki pracy z terapeutą psychodynamicznym ludzie są w stanie lepiej zrozumieć myśli, uczucia i konflikty, które przyczyniają się do ich zachowań. 

Dzięki lepszemu zrozumieniu swoich wzorców emocjonalnych i ich korzeni jesteś lepiej przygotowany do radzenia sobie z problemami i rozwijania technik radzenia sobie, które pomogą ci zarówno teraz, jak i w przyszłości.

Niektóre ważne aspekty terapii psychodynamicznej obejmują:

• Rozpoznawanie wzorców: Terapia psychodynamiczna pomaga ludziom nauczyć się rozpoznawać wzorce zachowań i relacji. Ludzie często rozwijają charakterystyczne sposoby reagowania na problemy, nie będąc tak naprawdę świadomymi tych tendencji. Nauka ich dostrzegania może jednak pomóc ludziom znaleźć nowe podejście do radzenia sobie z problemami.
• Zrozumienie emocji: badania wykazały, że terapia psychodynamiczna jest przydatna do badania i rozumienia emocji. Dzięki wglądowi w doświadczenia emocjonalne ludzie są w stanie lepiej rozpoznawać wzorce, które przyczyniły się do dysfunkcji, a następnie łatwiej wprowadzać zmiany.
• Poprawa relacji: Relacje z innymi są kluczowym elementem terapii psychodynamicznej. Pracując z terapeutą, ludzie są w stanie zrozumieć, jak często reagują na innych. Sama relacja terapeutyczna może służyć jako sposób na przyjrzenie się relacjom, jakie dana osoba ma z innymi ludźmi, poprzez proces znany jako przeniesienie. Daje to ludziom natychmiastowy sposób „in vivo” na zbadanie, a następnie zmianę wzorców reakcji w celu poprawy ich relacji.
• Eksploracja oporu i mechanizmów obronnych – praca nad identyfikacją wysiłków, które mogą prowadzić do unikania pewnych tematów lub utrudniać postęp terapii. Ważnym aspektem jest również badanie mechanizmów obronnych, które pacjent może wykorzystywać w trudnych sytuacjach.
• Nacisk na minione doświadczenia – podobnie jak w przypadku psychoanalizy, w trakcie terapii psychodynamicznej nacisk kładzie się na zrozumieniu, jak przeszłe doświadczenia pacjenta wpływają na jego obecne funkcjonowanie i wybory.
• Koncentracja na doświadczeniach interpersonalnych – Istotnym elementem terapii psychodynamicznej jest badanie doświadczeń pacjenta w relacjach międzyludzkich i zrozumienie ich wpływu na jego stan emocjonalny.

Terapia psychodynamiczna jest skuteczna w przypadku niektórych zaburzeń psychicznych, takich jak depresja, niektóre zaburzenia lękowe i zaburzenia osobowości, szczególnie zaburzenia osobowości typu borderline.

Psychoterapia poznawcza i behawioralna

Terapia poznawczo-behawioralna (CBT – cognitive-behavioral therapy) pomaga ludziom nauczyć się identyfikować i zmieniać destrukcyjne lub niepokojące wzorce myślowe, które mają negatywny wpływ na ich zachowanie i emocje.

Terapia poznawczo-behawioralna

 

Terapia poznawczo-behawioralna łączy terapię poznawczą z terapią behawioralną, identyfikując nieprzystosowawcze wzorce myślenia, reakcje emocjonalne lub zachowania i zastępując je bardziej pożądanymi wzorcami.

Terapia poznawczo-behawioralna koncentruje się na zmianie automatycznych negatywnych myśli, które mogą przyczynić się do nasilenia naszych trudności emocjonalnych, depresji i lęku. 

Te spontaniczne negatywne myśli mają również ogromny wpływ na nasz nastrój. 

Dzięki CBT błędne myśli są identyfikowane, kwestionowane i zastępowane bardziej obiektywnymi, realistycznymi myślami.

CBT wykorzystuje szeroką gamę strategii, aby pomóc ludziom przezwyciężyć te wzorce.

Oto tylko kilka przykładów technik stosowanych w terapii poznawczo-behawioralnej:

• Rozpoznawanie negatywnych myśli: Ważne jest, aby dowiedzieć się, jakie myśli, uczucia i sytuacje przyczyniają się do nieprzystosowawczych zachowań. Proces ten może być jednak trudny, zwłaszcza dla osób, które zmagają się z wglądem w siebie.
• Ćwiczenie nowych umiejętności: W terapii poznawczo-behawioralnej ludzie często uczą się nowych umiejętności, które można wykorzystać w rzeczywistych sytuacjach. Na przykład osoba z zaburzeniami związanymi z używaniem substancji może ćwiczyć nowe umiejętności radzenia sobie i ćwiczyć sposoby unikania lub radzenia sobie z sytuacjami społecznymi, które mogą potencjalnie wywołać nawrót.
• Ustalanie celów: Wyznaczanie celów może być ważnym krokiem w wychodzeniu z zaburzenia psychicznego, pomagając wprowadzić zmiany w celu poprawy zdrowia i życia. Podczas terapii poznawczo-behawioralnej terapeuta może pomóc ci zbudować i wzmocnić umiejętności wyznaczania celów.
• Rozwiązywanie problemów: Uczenie się umiejętności rozwiązywania problemów podczas terapii poznawczo-behawioralnej może pomóc ci nauczyć się identyfikować i rozwiązywać problemy, które mogą wynikać z życiowych stresorów, zarówno dużych, jak i małych. Może również pomóc zmniejszyć negatywny wpływ chorób psychicznych i fizycznych.

Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest jednym z najlepiej przebadanych i najskuteczniejszych nurtów psychoterapii.

Analiza 269 badań przeglądowych wykazała, że: 

• CBT jest skuteczna w leczeniu szerokiego zakresu zaburzeń, takich jak depresja, zaburzenia lękowe, schizofrenia, choroba afektywna dwubiegunowa, zaburzenia somatyczne, zaburzenia odżywiania (np. bulimia), bezsenność, zaburzenia osobowości, przewlekły ból czy stres;
• w większości przypadków CBT daje lepsze rezultaty niż alternatywne metody leczenia.

Sprawdź czy cierpisz na lęki

 

Terapia schematów

Terapia skoncentrowana na schemacie to rodzaj psychoterapii, która koncentruje się na identyfikacji i zmianie określonych niezdrowych sposobów myślenia. 

Terapia obejmuje niektóre elementy, które są tradycyjnymi częściami terapii poznawczo-behawioralnej (CBT), ale zawiera również elementy innych rodzajów psychoterapii.

Teoria leżąca u podstaw terapii skoncentrowanej na schematach zakłada, że gdy nasze podstawowe potrzeby z dzieciństwa (takie jak potrzeba bezpieczeństwa, akceptacji i miłości) nie są odpowiednio zaspokajane, rozwijamy niezdrowe sposoby interpretacji i interakcji ze światem, co nazywa się wczesnymi schematami nieprzystosowawczymi.

Schematy to szerokie i wszechobecne wzorce myślenia i zachowania. 

To coś więcej niż tylko przekonania; schematy to głęboko zakorzenione wzorce, które są ściśle związane z naszym poczuciem siebie i poglądem na świat.

Teoria schematów sugeruje, że schematy są wyzwalane, gdy wydarzenia mające miejsce w naszym obecnym życiu przypominają te z naszej przeszłości, które były związane z tworzeniem się schematu. 

Jeśli rozwinęliśmy niezdrowe schematy z powodu trudnych doświadczeń w dzieciństwie, będziemy uciekać się do niezdrowych sposobów myślenia i zachowania w odpowiedzi na tę nową sytuację.

Psychoterapia humanistyczna

Psychologia humanistyczna to nurt, który koncentruje się na potencjale człowieka, jego wolnej woli i dążeniu do samorealizacji.

Zamiast skupiać się na problemach i dysfunkcjach, podkreśla, jak ważne jest odkrywanie własnych możliwości i rozwój osobisty. 

To podejście zyskało popularność w latach 50. XX wieku jako alternatywa dla psychoanalizy i behawioryzmu – dwóch dominujących szkół psychologicznych, które albo skupiały się na nieświadomych mechanizmach kierujących zachowaniem, albo traktowały człowieka jak istotę reagującą jedynie na bodźce zewnętrzne.

Humanistyczni psychologowie uznali, że te podejścia są zbyt ograniczone.

Ich zdaniem człowiek nie jest tylko zbiorem wyuczonych reakcji ani więźniem własnej podświadomości – ma realny wpływ na swoje życie, podejmuje decyzje i dąży do spełnienia.

To właśnie psychologia humanistyczna wprowadziła do terapii i nauki o człowieku ideę, że każdy z nas posiada naturalną tendencję do rozwoju i poszukiwania sensu życia.

W ramach tego nurtu powstały różne formy terapii, m.in. terapia skoncentrowana na kliencie, terapia Gestalt czy terapia egzystencjalna.

Ich celem nie jest „naprawianie” pacjenta, ale stworzenie mu warunków do lepszego zrozumienia siebie i pełniejszego życia.

Mimo że psychologia humanistyczna wywarła ogromny wpływ na psychoterapię, edukację i rozwój osobisty, nie jest wolna od krytyki.

Jej subiektywne podejście sprawia, że trudno jest naukowo zmierzyć jej skuteczność – jak bowiem obiektywnie określić, czy ktoś osiągnął samorealizację? 

Jednak dla wielu osób, które szukają terapii nastawionej na rozwój, a nie tylko na rozwiązywanie problemów, podejście humanistyczne okazuje się wyjątkowo wartościowe.

Psychoterapia systemowa

Terapia systemowa skupia się nie tylko na problemach jednej osoby, ale na całej sieci jej relacji – zwłaszcza rodzinnych.

Wychodzi z założenia, że każdy członek rodziny wpływa na innych, a zmiana u jednej osoby może zmienić funkcjonowanie całej rodziny.

Jeśli więc ktoś doświadcza trudności emocjonalnych, konfliktów czy problemów w relacjach, warto przyjrzeć się temu, jak działa jego najbliższe otoczenie.

W terapii systemowej często wykorzystuje się genogram, czyli rodzaj „drzewa genealogicznego”, które pokazuje nie tylko pokrewieństwo, ale też charakter relacji między członkami rodziny.

Pomaga on zrozumieć, jak doświadczenia rodzinne wpływają na nasze obecne zachowania i emocje.

Terapeuta może także zadawać pytania, które pomagają spojrzeć na sytuację oczami innych.

Na przykład:

• Jak twoja mama reaguje, gdy tata się spóźnia?
• Kto w rodzinie najbardziej przeżywa twoje oceny w szkole?
• Co by się stało, gdyby ktoś nagle musiał przejąć nowe obowiązki?

Takie rozmowy pomagają lepiej zrozumieć, co dzieje się w rodzinie i skąd biorą się konflikty.

Dzięki temu można wypracować nowe sposoby komunikacji i poprawić relacje.

Terapia systemowa sprawdza się szczególnie w sytuacjach, gdy w rodzinie są częste kłótnie, ktoś przeżywa trudne emocje, albo pojawiają się napięcia między bliskimi.

Pomaga lepiej się dogadywać i budować zdrowsze relacje.

Podejście eklektyczne i integracyjne – elastyczna terapia

Nie każda terapia opiera się na jednej, sztywnej metodzie.

Podejście eklektyczne i integracyjne łączy różne techniki terapeutyczne, dostosowując je do indywidualnych potrzeb pacjenta.

• Podejście eklektyczne – terapeuta wybiera najlepsze elementy z różnych nurtów, np. łączy terapię poznawczo-behawioralną (CBT) z technikami humanistycznymi czy psychodynamicznymi.
• Podejście integracyjne – zamiast łączyć pojedyncze techniki, terapeuta buduje spójny model terapii, który uwzględnia różne aspekty funkcjonowania pacjenta – myśli, emocje i relacje.

To elastyczna forma terapii, szczególnie skuteczna dla osób, które nie odnajdują się w jednej, konkretnej metodzie lub mają złożone problemy wymagające różnorodnych podejść.

Podsumowanie

W świecie psychoterapii istnieje wiele różnorodnych podejść i technik, które pozwalają terapeutom pomagać pacjentom w radzeniu sobie z różnymi problemami emocjonalnymi, behawioralnymi i poznawczymi. 

Nurty psychoterapii mają swoje unikalne założenia, metody i cele terapeutyczne, co pozwala na elastyczne dostosowanie pracy terapeuty do potrzeb pacjenta.

Każdy nurt psychoterapeutyczny ma swoje mocne strony i ograniczenia, a wybór odpowiedniej metody zależy od indywidualnych potrzeb, preferencji i problemów pacjenta. 

Kluczowym elementem każdej psychoterapii, niezależnie od nurtu, jest zaufanie i dobra relacja między terapeutą a pacjentem, która tworzy bezpieczną przestrzeń do pracy nad emocjonalnymi i psychologicznymi wyzwaniami.

Mimo, że istnieją różne nurty psychoterapii to w naszym Centrum Psychoterapii prowadzimy terapię poznawczo-behawioralną: najlepiej udokumentowaną naukowo pod względem skuteczności, i taki nurt polecamy i stosujemy.

Źródła

• Suszek, H., Grzesiuk, L., Styła, R., & Krawczyk, K. (2017). Kto i w jaki sposób prowadzi psychoterapię w Polsce. Część II. Wyniki ogólnopolskiego badania. Psychiatria, 14(2), 90-100.
• Aleksandrowicz, J. (2004). ” Psychoterapia” czy” psychoterapie”?. Psychoterapia, (2 (192)).
• Opoczyńska-Morasiewicz, M., & Morasiewicz, J. (2015). Etyka i psychoterapia. Psychoterapia, (4 (175)).
• Hermanowski, M. (2021). Psychoterapeutki i psychoterapeuci w Polsce. Analiza cech populacji. Wydawnictwo Nauk Społecznych i Humanistycznych UAM; Wydawnictwo Fundacji Humaniora.
• Yakeley, J. (2018). Psychoanalysis in modern mental health practice.. The lancet. Psychiatry, 5 5, 443-450 . https://doi.org/10.1016/S2215-0366(18)30052-X
• Fonagy, P. (2015). The effectiveness of psychodynamic psychotherapies: An update. World Psychiatry, 14. https://doi.org/10.1002/wps.20235 
• Cuijpers, P., Noma, H., Karyotaki, E., Cipriani, A., & Furukawa, T. (2019). Effectiveness and Acceptability of Cognitive Behavior Therapy Delivery Formats in Adults With Depression: A Network Meta-analysis.. JAMA psychiatry. https://doi.org/10.1001/jamapsychiatry.2019.0268 
• Hofmann, S., Asnaani, A., Vonk, I., Sawyer, A., & Fang, A. (2012). The Efficacy of Cognitive Behavioral Therapy: A Review of Meta-analyses. Cognitive Therapy and Research, 36, 427-440. https://doi.org/10.1007/s10608-012-9476-1