Jak osoba dorosła może poradzić sobie z lękiem separacyjnym?

Jak osoba dorosła może poradzić sobie z lękiem separacyjnym?

Lęk separacyjny u dorosłych to zjawisko, które choć mniej znane niż u dzieci, może znacząco wpływać na jakość życia.

Osoby doświadczające tego problemu często czują się przytłoczone strachem przed rozstaniem z bliskimi, co prowadzi do emocjonalnej zależności i ograniczeń w codziennym funkcjonowaniu.

W tym artykule przyjrzymy się, czym jest lęk separacyjny, jakie są jego przyczyny i objawy, oraz jak skutecznie sobie z nim radzić.

Pamiętaj, że każdy krok w kierunku samodzielności to krok ku większemu poczuciu bezpieczeństwa – a profesjonalna pomoc jest tu nieoceniona.

Czym jest lęk separacyjny u dorosłych?

Lęk separacyjny definiowany jest jako nadmierny i nieadekwatny strach przed separacją od osób bliskich lub miejsc zapewniających poczucie bezpieczeństwa.

U dorosłych manifestuje się jako intensywny dyskomfort emocjonalny, gdy bliska osoba jest niedostępna, co może prowadzić do obsesyjnego sprawdzania jej aktywności czy ciągłej potrzeby kontaktu poprzez telefony lub wiadomości.

To zaburzenie nie jest jedynie „dziecięcą” przypadłością – badania wskazują, że może występować w kontekście innych problemów psychicznych, takich jak zaburzenia osobowości czy lękowe, zwiększając ryzyko paniki w późniejszym życiu.

W odróżnieniu od normatywnego lęku, ten separacyjny znacząco zakłóca funkcjonowanie społeczne, zawodowe i relacyjne, prowadząc niekiedy do izolacji.

Przyczyny lęku separacyjnego

Przyczyny lęku separacyjnego u dorosłych są złożone i często korzeniami sięgają dzieciństwa.

Traumy takie jak rozwód rodziców, utrata bliskiej osoby czy brak emocjonalnej stabilności w rodzinie mogą przyczynić się do rozwoju nadmiernej zależności.

Inne czynniki to genetyczna predyspozycja do wyższego poziomu lęku, toksyczne relacje partnerskie wzmacniające poczucie niepewności, czy współwystępujące zaburzenia jak depresja lub nerwica.

Środowiskowe elementy, takie jak nadopiekuńcze wychowanie czy stresujące zmiany życiowe (np. przeprowadzka), również odgrywają rolę.

Badania podkreślają, że połączenie czynników psychologicznych, jak zniekształcenia poznawcze i style radzenia sobie ze stresem, z genetyką zwiększa podatność na to zaburzenie.

Sprawdź, czy cierpisz na lęki

Objawy i manifestacja

Objawy lęku separacyjnego u dorosłych obejmują zarówno sferę emocjonalną, jak i fizyczną.

Emocjonalnie to ciągłe obawy o bezpieczeństwo bliskich, obsesyjne myśli o potencjalnych katastrofach, poczucie winy za brak kontroli nad sytuacją oraz unikanie aktywności wymagających niezależności, jak podróże czy samotne wyjścia.

Fizycznie mogą pojawić się napięcie mięśniowe, bóle głowy, problemy żołądkowe, koszmary nocne czy niskie poczucie własnej wartości.

Manifestuje się to w codziennym życiu jako trudności w nawiązywaniu nowych relacji, izolacja społeczna czy problemy w pracy, gdzie separacja (np. delegacje) wywołuje paraliżujący lęk.

W ciężkich przypadkach prowadzi to do całkowitej zależności od innych, co pogłębia poczucie bezradności.

Jak radzić sobie z lękiem separacyjnym?

Radzenie sobie z lękiem separacyjnym wymaga systematycznego podejścia, zaczynając od samoakceptacji.

Kluczowe jest uznanie emocji bez osądu – lęk nie jest słabością, lecz sygnałem do zmian.

Techniki relaksacyjne, takie jak medytacja, ćwiczenia oddechowe czy regularna aktywność fizyczna, pomagają redukować napięcie i budować wewnętrzną siłę.

Warto rozwijać hobby i aktywności społeczne, które wzmacniają poczucie własnej wartości i zmniejszają zależność od jednej osoby.

Stopniowa ekspozycja na sytuacje lękowe jest skuteczną strategią: zacznij od krótkich okresów samotności, stopniowo je wydłużając, by przyzwyczaić się do niezależności.

Kwestionuj negatywne myśli, np. zamieniając „Nie poradzę sobie bez nich” na „Mam w sobie siłę, by to przetrwać”.

Profesjonalna pomoc jest niezbędna – terapia poznawczo-behawioralna (CBT) pomaga modyfikować wzorce myślenia i zachowania, adresując korzenie problemu, takie jak traumy z przeszłości.

W przypadkach silnych objawów, konsultacja psychiatryczna może obejmować farmakoterapię jako wsparcie dla terapii.

Jak można pomóc bliskiej osobie z lękiem separacyjnym?

Zapewnienie profesjonalnej pomocy

Zachęcaj do psychoterapii, zwłaszcza poznawczo-behawioralnej, która pomaga przepracować wzorce myślenia i zachowania.

Diagnoza u psychologa obejmuje rozmowę i testy.

Rodzina może uczestniczyć w sesjach, by lepiej zrozumieć lęk i nauczyć się wsparcia.

W ciężkich przypadkach, farmakoterapia (np. SSRI) wycisza objawy, ale jako dodatek do terapii trwającej miesiące lub lata, w zależności od nasilenia i współwystępujących problemów, jak zaburzenia osobowości.

Emocjonalne wsparcie i komunikacja

Okazuj zrozumienie, słuchając bez osądu.

Unikaj bagatelizowania („Nie przesadzaj”), co pogarsza poczucie izolacji.

Mów: „Rozumiem, że to ciężkie” lub pytaj: „Jak mogę pomóc?”.

To buduje zaufanie i pomaga nazwać emocje.

Budowanie bezpieczeństwa i niezależności

Twórz stabilną rutynę, angażuj w aktywności samodzielne.

Bądź wyrozumiały dla objawów, stopniowo oswajaj z rozłąkami – od krótkich chwil bez kontaktu.

Doceniaj postępy, unikając presji.

Komunikuj własne potrzeby delikatnie, np.: „Potrzebuję czasu dla siebie”, by zachować wewnętrzną równowagę.

Wsparcie bliskich jest kluczowe, ale pamiętaj: nie jesteś terapeutą.

Jeśli objawy nasilają się, priorytetem jest specjalistyczna interwencja.

Podsumowanie

Pamiętaj, że proces wymaga czasu i cierpliwości.

Jeśli objawy nasilają się, nie wahaj się szukać pomocy specjalisty – psychologa lub psychoterapeuty.

Umów się na psychoterapię

 

Źródła

  • Colak M, Sireli O, Dayi A. Adult Separation Anxiety and Childhood Traumas: The Mediating Role of Cognitive Distortions. J Child Adolesc Trauma. 2023 Jun 20;16(4):973-980.
  • Manicavasagar V, Silove D, Curtis J. Separation anxiety in adulthood: a phenomenological investigation. Compr Psychiatry. 1997 Sep-Oct;38(5):274-82.
  • Milrod B, Markowitz JC, Gerber AJ, Cyranowski J, Altemus M, Shapiro T, Hofer M, Glatt C. Childhood separation anxiety and the pathogenesis and treatment of adult anxiety. Am J Psychiatry. 2014 Jan;171(1):34-43.

Dowiedz się więcej

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Najnowsze artykuły