Otwartość na rozmaite perspektywy i czujność na komunikaty pacjenta pozwalają mi razem z nim odkrywać przekonania, jakie kształtowały się przez pryzmat dotychczasowych doświadczeń w jego unikalnej historii.
W terapii pacjent uczy się radzenia sobie z trudnościami poprzez zdobywanie wiedzy na temat tego, jak
zachowania, emocje i myśli wzajemnie na siebie oddziałują.
Sednem terapii poznawczo-behawioralnej jest założenie, że nie same wydarzenia, ale sposób, w jaki je interpretujemy wpływa na nasze emocje i zachowania.
Terapia ta koncentruje się na rozpoznaniu, ocenie i modyfikacji szkodliwych, niefunkcjonalnych wzorców.
Dzięki propozycjom zastosowania praktycznych rozwiązań, psychoedukacji, pracy własnej między sesjami oraz precyzyjnie określonym celom terapeutycznym pacjent ma szansę obserwować konkretne mierzalne zmiany.
My jako ludzie jesteśmy zdolni do przezwyciężenia również takich trudności, które wydają nam się nie do pokonania.
Podczas terapii możemy odzyskać wiarę we własną sprawczość poprzez działania ukierunkowane na wprowadzanie zmian, nie gwałtownie, lecz krok po kroku, w akceptowalnym przez nas tempie.
Z każdym kolejnym doświadczeniem sukcesu obserwujemy nowe zasoby do sprostania coraz to kolejnym, uprzednio nieosiągalnym we własnym postrzeganiu wyzwaniom.
Przyglądanie się takim procesom od początku stanowi dla mnie ogromne źródło inspiracji i uznania dla ludzkiej determinacji.
Zamiłowanie do wykonywanego zawodu sprawia, że satysfakcjonujące jest dla mnie dobieranie jak najlepszej strategii terapeutycznej dla potrzeb pacjenta.
Korzystam z regularnej superwizji własnej pracy, gdyż my terapeuci jesteśmy tylko ludźmi, a co dwie głowy to nie jedna.
Korzystanie z pomocy wykwalifikowanego superwizora ułatwia mi skutecznie i sprawnie pomagać i stanowi ważny filar mojego rozwoju zawodowego.
Pozostaję w ustawicznym kształceniu, by stałe zwiększać swoją wiedzę i kompetencje.
Uczestniczyłam również w terapii własnej, mając świadomość jak duże znaczenie ma mój własny dobrostan.
Doświadczenie to pokazało mi, jak niełatwe jest konfrontowanie się z własnymi trudnościami oraz sprawiło, że jeszcze bardziej doceniam aktywną postawę pacjenta podczas sesji.
Pracuję z wykorzystaniem terapii poznawczo-behawioralnej, również trzeciej fali: Terapii dialektyczno-behawioralnej (DBT), Terapii schematów, Terapii akceptacji i zaangażowania (ACT), stosuję różne techniki dostosowane do potrzeb pacjenta, m.in. ekspozycje, eksperymenty, aktywizację behawioralną, techniki wyobrażeniowe, zapis myśli, relaksacje, uważność, które prowadzić mają do procesu restrukturyzacji poznawczej.
Swoje doświadczenia zawodowe zdobywałam pracując z dziećmi, młodzieżą oraz osobami dorosłymi.
Prowadziłam diagnozy psychologiczne, konsultacje oraz procesy terapeutyczne.
Obszary w jakich pracowałam do tej pory:
- fobie
- depresja , zaburzenia nastroju
- zaburzenia adaptacyjne
- PTSD
- problemy wychowawcze
- zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne
- zaburzenia osobowości
- radzenie sobie ze stresem
- lęk uogólniony
- zaburzenia snu
- obniżone kompetencje społeczne
Obszary, które budzą moje zainteresowanie i w których chciałabym rozwijać swoją wiedzę to psychodietetyka i neuropsychologia, a także terapia par.
Trzy książki, które polecam:
„5 języków miłości „– Gary Chapman – pouczająca, popularna publikacja opowiadająca o tym, jak różne potrafią być nasze sposoby wyrażania uczuć w bliskich relacjach, uwrażliwiająca na mogące płynąć z tej odmienności nieporozumienia.
„Seria Pinku!” – Agnieszka Waligóra, Urszula Młodnicka – przedstawiająca przygody sympatycznego stworka, zwracająca uwagę najmłodszych na adaptacyjne wzorce funkcjonowania, skłania do dbałości o siebie i ważne relacje, a ich rodzicom
przypomina o wartościach, które w toku codziennej gonitwy i zmagań niekiedy ulegają zapomnieniu.
„Włam się do mózgu” – Radek Kotarski – barwny, ilustrowany, naszpikowany anegdotami z życia autora oraz oparty na szerokiej bibliografii zestaw technik uczenia się, skonstruowany w taki sposób, że czytanie nie nuży, a rozbudza ciekawość treści kolejnych stron.