jak wyleczyć nerwicę

Jak wyleczyć nerwicę?

Wiele osób stawia sobie pytanie: jak wyleczyć nerwicę? Jak radzić sobie z lękami? Czy są skuteczne metody leczenia nerwic? Odpowiedzi na te i inne pytania dotyczące zaburzeń lękowych, zebraliśmy specjalnie dla Ciebie w poniższym artykule.

Zgodnie z obecnie obowiązującą klasyfikacją zaburzeń psychicznych ICD-10, podstawowym objawem nerwicy jest lęk. W zależności od tego, jakie są objawy i jaki jest przebieg nerwicy, wyróżnia się kilka zaburzeń:

  • fobie - unikanie sytuacji lub rzeczy, które są przyczyną pojawienia się lęku, w tym: agorafobia (unikanie miejsc publicznych, większych zgromadzeń ludzi, samotnego podróżowania), fobie specyficzne (lęk przed zwierzętami, przedmiotami czy zjawiskami), fobia społeczna (lęk przed byciem ocenianym przez innych ludzi lub konkretnymi sytuacjami społecznymi),
  • lęk napadowy – ataki panicznego lęku, o gwałtownym przebiegu, niespodziewane i nie dające się przewidzieć,
  • lęk uogólniony – silny stan napięcia i niepokoju bez jednej, jasno określonej przyczyny, utrzymujący się przez okres co najmniej 6 miesięcy,
  • zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (natrętnie powracające myśli lub obsesyjna konieczność powtarzania jakiejś czynności, rytuału),
  • zaburzenia przyjmujące postać somatyczną – długotrwałe (trwające co najmniej 2 lata) dolegliwości somatyczne o nieznanej przyczynie, często zmieniające swą postać, w tym zaburzenia hipochondryczne,
  • zaburzenie opisywane dawniej jako nerwica depresyjna, obecnie „przewlekłe zaburzenie nastroju” zostało przeniesione do zaburzeń afektywnych.
jak wyleczyć nerwicę

Jak wyleczyć nerwicę przy pomocy leków?

W leczenia nerwic dostępne są różne opcje. Wybór leków, które lekarz zaproponuje najpierw – jeśli zdecyduje się na taki sposób leczenia – zależy od wielu czynników, takich jak:

  • inne zażywane lekarstwa,
  • diagnoza, historia choroby oraz leczenia,
  • indywidualna reakcja na leki,
  • skutki uboczne (poważne i ciężkie skutki uboczne mogą przeważać nad korzyściami płynącymi z zażywania danego preparatu),
  • stosunek pacjenta do leczenia – są osoby, które nie chcą leczyć się psychotropami.

W leczeniu nerwic stosuje się w głównie dwa typy leków – leki anksjolityczne oraz antydepresanty

które mają również działanie przeciwlękowe.

Do leków przeciwlękowych należą:

Benzodiazepiny. Ta grupa leków jest najczęściej stosowana wówczas, gdy potrzebne jest szybkie, uspokajające działanie. Łagodzą lęk, działają uspokajająco na układ nerwowy.

Poznaj skuteczne techniki!
Zapisz się na mój bezpłatny, mailowy 5-dniowy kurs walki z lękiem, nerwicami, paniką, zamartwianiem się i stresem. Życzę Ci powodzenia w Twoich zmaganiach! Natalia
We hate spam. Your email address will not be sold or shared with anyone else.

Najczęściej przepisywane benzodiazepiny to: alprazolam, lorazepam, klonazepan, diazepam – w aptekach można je kupić pod różnymi nazwami handlowymi.

Nie można ich używać w dużej ilości ani przez zbyt długi czas, bo ich działanie jest silnie uzależniające, a po dłuższym okresie ich systematycznego zażywania, niezbędne może być  zwiększenie ilości leku, aby otrzymać ten sam efekt leczniczy. W przypadku uzależnienia, po odstawieniu leku, osoba chora ma wiele przykrych objawów, jest też duże ryzyko, że powrócą objawy nerwicy.

Jak większość leków, benzodiazepiny mają skutki uboczne, do często wymienianych należą:

  • otępienie,
  • zawroty głowy,
  • mdłości,
  • bóle głowy,
  • trudności w skupieniu uwagi,
  • uczucie zmęczenia.

Z tego też powodu przy zażywaniu specyfików z tej grupy nie wolno siadać za kierownicą samochodu ani obsługiwać maszyn.

Buspiron. To lekarstwo z grupy azapironów, które zaczyna działać dopiero po pewnym czasie używania (co najmniej 2 tygodnie, czasem nawet dłużej), dlatego nie wykorzystuje się go w leczenia nerwic z napadami paniki, stosuje się go za to w zaburzeniach chronicznych. Buspiron nie ma działania uzależniającego.


Leki przeciwdepresyjne

W tej grupie znajdują się leki o działaniu przeciwlękowym, ale przepisuje się je głównie w leczeniu depresji – stąd ta nazwa. Sposób ich działania polega na wprowadzaniu zmian w neuroprzekaźnikach (mają one wpływ przede wszystkim na ich ilość, ale wykorzystują różnorodne mechanizmy). Neuroprzekaźniki to związki, które transportują informację pomiędzy pobliskimi komórkami nerwowymi, mają więc wpływ na pobudzenie i uspokojenie.

Często używane są leki SSRI, co oznacza selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI). Ich działanie zaczyna się dopiero po około 2 tygodniach, ale sprawdzają się w leczeniu wszystkich nerwic.

W pierwszym okresie zdarza się, że pojawia się reakcja paradoksalna, czyli skutek jest odwrotny od oczekiwanych efektów. Może nasilić się niepokój, trudności w zasypianiu, mdłości. Te skutki uboczne mijają po pewnym okresie używania leków, nie należy zatem z nich rezygnować w tym początkowym, najtrudniejszym okresie.

Leki SSRI to na przykład: escitalopram, citalopram, paroksetyna, fluwoksamina i sertralina, natomiast SNRI to przede wszystkim wenlafaksyna, ale też klowoksamina, duloksetyna.

Niepożądane skutki uboczne leków z obu tych grup obejmują:

  • mdłości, wymioty,
  • podenerwowanie lub niepokój,
  • zawroty głowy,
  • osłabienie libido,
  • zmęczenie,
  • trudności z zasypianiem,
  • zaburzenia apetytu,
  • bóle głowy,
  • biegunka.

Do trochę innej grupy należą trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (TLPD), takie jak imipramina, klomipramina czy opipramol. One też wpływają na poziom i ilość neuroprzekaźników, ale ich mechanizm jest nieco inny, więc mogą lepiej zadziałać u tych osób, u których leki SSRI czy SNRI nie sprawdziły się. Być może musisz spróbować wielu różnych preparatów, zanim natrafisz na taki, który korzystnie wpływa na Ciebie.

jak wyleczyć nerwicę

Fobie i ich leczenie

Każdy ma jakąś rzecz, czy umie wskazać sytuację, której trochę się obawia. Nic w tym niezwykłego. Problem zaczyna się wówczas, gdy ten lęk przeradza się w fobię i staje się przyczyną znacznego zakłócenia sposobu, w jaki funkcjonujesz w społeczeństwie.

W takich przypadkach należy rozważyć konieczność podjęcia leczenia. Leczenie fobii polega przede wszystkim na stosowaniu psychoterapii, a w określonych przypadkach również podawania leków. Spośród znanych psychoterapii najwięcej przemawia za skutecznością terapii behawioralnej, która polega na konfrontowaniu z tym, co jest przyczyną lęku, desensytyzacji (stopniowym odwrażliwianiu) i terapii poznawczej, która zmierza do restrukturyzacji sposobu myślenia.

Z kolei w leczeniu farmakologicznym szczególnego przypadku fobii, czyli fobii społecznej,  objawiającej się lękiem scenicznym, tremą uniemożliwiającą przemawianie w obecności innych ludzi, 2 godziny przed planowanym występem podaje się tak zwane beta-blokery (propranolol, oxyprenolog, nadolol), które nieco redukują napięcie, a przede wszystkim zmniejszają takie objawy, jak trzęsienie się rąk, pocenie się czy kołatanie serca. W fobiach społecznych skuteczne w zakresie ogólnego poziomu lęku są także leki SSRI, a doraźnie zażywane – benzodiazepiny.
jak wyleczyć nerwicę

Napad lęku i lęk napadowy

Napad lęku to nieoczekiwany, pojawiający się bez znanej przyczyny silny strach połączony z gwałtownymi dolegliwościami somatycznymi, takimi jak:

  • kołatanie serca,
  • zlewne poty, dreszcze,
  • zawroty głowy, bóle głowy,
  • ucisk w żołądku, zaburzenia trawienia,
  • ból w klatce piersiowej,
  • drętwienie kończyn,
  • ucisk w klatce piersiowej i brak tchu.

Towarzyszy mu poczucie zagrożenia, lęk przed śmiercią (przede wszystkim w wyniku ataku serca czy udaru), chorobą psychiczną (napadom towarzyszyć może uczucie, że wszystko jest nierzeczywiste, że patrzy się na siebie z oddali).

Jeżeli takie napady pojawiają się często i powtarzają się wielokrotnie w ciągu miesiąca, a ich nasilenie uniemożliwia dotychczasowe funkcjonowanie, mówi się o lęku napadowym.

Napady lęku najczęściej dotykają ludzi młodych, którzy ze względu na sensacyjne objawy zgłaszają się do lekarza pierwszego kontaktu, kardiologa czy neurologa i może upłynąć nawet kilka lat, zanim zaburzenie zostanie prawidłowo zdiagnozowane. Według badań połowa (a nawet 2/3) osób z lękiem napadowym jest diagnozowana błędnie. Ma to przełożenie na szereg zbędnych badań i lata nieskutecznego leczenia.
jak wyleczyć nerwicę

Terapia behawioralno-poznawcza w lęku napadowym

W leczeniu nerwicy przejawiającej się jako lęk napadowy stosuje się psychoterapię, która obejmuje:

  • edukację mającą na celu zmniejszenie obaw związanych z lękiem,
  • monitorowanie napadów,
  • nauczenie pacjenta metod pozwalających na opanowanie napadu,
  • proste techniki terapeutyczne (kontrola oddechu, trening autogenny).
  • przekształcenie poznawcze, których celem jest skorygowanie błędnych odczuć płynących z ciała,
  • ekspozycję na działanie bodźca będącego wyzwalaczem ataku lęku.

Terapia rozpoczyna się sesjami edukacyjnymi. Ich celem jest zidentyfikowanie objawów, określenie, co jest przyczyną lęku, wyjaśnienie mechanizmu powstawania objawów i ustalenie planu leczenia.

Ważnym mechanizmem powstawania objawów w napadach lęku jest bowiem nieprawidłowe odczytywanie sygnałów, jakie przesyła nam ciało, na przykład: przyspieszony oddech czy wzmożone bicie serca towarzyszące w naturalny sposób wysiłkowi fizycznemu, odczytywane jest jako początek ataku serca. Powoduje to gwałtowną reakcję organizmu i wyrzut do krwi adrenaliny. To z kolei jest przyczyną znacznego nasilenia się dotychczasowych objawów i pojawienie się kolejnych, a zatem następną falę lęku.

Przerwanie tego błędnego koła jest trudne, a pierwszym krokiem do tego jest zdanie sobie sprawy z tego, jak to się dzieje.

Innym problem, z jakim muszą się mierzyć osoby w trakcie ataku lęku, jest hiperwentylacja. Zbyt głębokie i szybkie oddychanie sprawia, że zaburzona zostaje równowaga między tlenem, a dwutlenkiem węgla we krwi. Jest to przyczyną pojawienia się kolejnych, nieprzyjemnych objawów: niemożności nabrania tchu, ucisku w klatce piersiowej, drętwienia rąk, nóg, skóry, fali gorąca lub zimna, zawrotów głowy, a w skrajnych przypadkach nawet omdlenia.

Umiejętność zatrzymania napadu polega na zwiększeniu dwutlenku węgla (oddychanie do torebki lub w złożone ręce). Konieczna jest także nauka kontrolowanie oddechu.

Inne techniki behawioralne, to relaksacja stosowana – polega ona na obserwowaniu pierwszych fizycznych objawów i takiego kierowania myślami, aby nie dopuścić do rozwinięcia się ataku lęku. Z kolei techniki zanurzania polegają na stopniowym oswajaniu się z bodźcami, które wyzwalają lęk. Początkowo bodźce te analizuje się w oderwaniu od sytuacji rzeczywistych – w wyobraźni, potem w sytuacji kontrolowanej przez terapeutę, a na koniec także w życiu.

Przykładowo, jeśli przyczyną lęku jest strach przed zawałem i atak wywołuje przyspieszone bicie serca, terapeuta zaproponuje wyobrażenie sobie tego i próby zapanowania nad emocjami, racjonalnego myślenia, skupienia się na oddychaniu. Kolejne ćwiczenie to celowe wywołanie takiej reakcji w środowisku kontrolowanym, na przykład przez wykonanie kilku energicznych przysiadów. Dopiero na koniec pacjent mierzy się z sytuacją rzeczywistą.

Technikom behawioralnym z reguły towarzyszą elementy terapii poznawczej, która polega na uzyskaniu wglądu do tego, co jest źródłem lęku i polega na korygowaniu zaburzonych postaw. Rekonstrukcja poznawcza to identyfikacja obaw i próba świadomego im przeciwstawiania się.  Odczucia są notowane i szczegółowo analizowane, a na końcu zmieniana jest informacja o nich, co pozwala na znaczne osłabienie czynników lękotwórczych.

Często stosowane techniki, to:

  • Trening instruowania siebie – polega na nauczeniu się, jak zmienić myśli wywołujące lęk, w myśli, które dotyczą metod radzenia sobie z nim.
  • Trening rozwiązywania problemów – nauczenie się, jak rozwiązać sytuację problemową, jak asertywnie poradzić sobie, jak podejmować decyzje w sytuacjach trudnych i lękotwórczych.
  • Terapia racjonalno-emotywna Ellisa – polega na odkrywaniu, że przekonania związane z lękiem są nieracjonalne oraz szukaniu sposobów, jak je przekształcić w myśli bardziej produktywne.
  • Terapia poznawcza Becka – uczenie się, jak nasza interpretacja wydarzeń wpływa na nasze zachowanie i w jakiś sposób zmiana myślenia może pomóc w usunięciu problemu.
  • Trening asertywności – to umiejętność nauczenia się takiego sposobu komunikowania się, aby poprawić własną samoocenę i jednocześnie nie zaburzyć kontaktów z innymi ludźmi.

Stosowanie  psychoterapii behawioralno-poznawczej zmierza do uzyskania zmiany sposobu, w jaki przeżywasz wszelkie konflikty, także te wewnętrzne i pomaga w kształtowaniu takich mechanizmów, które umożliwią radzenie sobie w rożnych, także trudnych, sytuacjach życiowych. Sesje terapeutyczne to kilkanaście cotygodniowych spotkań. Początkowej, „ostrej” fazie, towarzyszyć może leczenie farmakologiczne.

Terapia wymaga wiele czasu, cierpliwości i współpracy z terapeutą. Musisz regularnie wykonywać ćwiczenia, które zaleci terapeuta. Tylko wówczas przyniesie to pożądany efekt.
jak wyleczyć nerwicę

Lęk uogólniony i jak sobie z nim radzić

Lęk uogólniony to trwający przez wiele miesięcy niepokój. Osoby chore zamartwiają się wieloma rzeczami, wydaje im się, że wokół piętrzą się nieprzezwyciężone trudności. Wśród dolegliwości fizycznych najczęściej pojawiają się:

  • napięciowy ból głowy (w okolicy czoła, skroni, potylicy), krzyża, mięśni rąk i nóg,
  • trudności w koncentracji uwagi,
  • przewlekle utrzymujące się biegunki,
  • pocenie się,
  • kołatanie serca,
  • zaburzenia snu (bezsenność, koszmary senne).
  • objawom tym towarzyszy głęboki niepokój o stan zdrowia i przekonanie o groźnej, zagrażającej życiu chorobie.
Lekiem często stosowanym w lęku uogólnionym jest buspiron. W przypadku nasilonych objawów somatycznych podaje się benzodiazepiny. Jeśli konieczne jest długotrwałe podawanie leków, lekarz rozważy podawanie preparatów przeciwdepresyjnych.

Leczenie zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych

Ten rodzaj nerwicy to nawracające myśli, wyobrażenia (czyli obsesje) i towarzyszące im przymusowe czynności (kompulsje). Choć przyczyna tych zaburzeń nie jest do końca znana, wiele wskazuje na to, że duże znaczenie dla ich powstawania ma zaburzenie równowagi neuroprzekaźników (szczególnie serotoniny).

Zaburzenia te mogą się pojawić już w dzieciństwie, ale też znacznie później, nawet do 40 roku życia. Choroba postępuje powoli i ma charakter przewlekły.

W leczeniu zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych dobrze sprawdza się psychoterapia, rozpoczynająca się od terapii poznawczej. Następnie przechodzi się do technik behawioralnych, których celem jest blokowanie oraz kontrolowanie myśli i zachowań.

Za najskuteczniejsze uważa się łączenie ekspozycji (czyli wystawianie chorego na sytuację, która rodzi natrętne myśli) z uniemożliwieniem wykonywania rytuału lub zastąpienie ich zachowaniami alternatywnymi o charakterze niekompulsyjnym. Wielokrotne stykanie się z tym, co budzi lęk, prowadzi do zmniejszenia go, odwrażliwienia na bodziec, który powoduje dyskomfort. W przypadku natrętnych myśli zaleca się też technikę polegającą na wyolbrzymieniu – wielokrotnym powtarzaniu lub zapisywaniu myśli.

W przypadku nasilonych, złożonych rytuałów, konieczne może być leczenie farmakologiczne. Lekami z wyboru są selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny.

Zaburzenia psychosomatyczne – leczenie

Choroby dające wyraźne objawy fizyczne, często przez lata są leczone objawowo, a pomijany jest wpływ psychiki na powstanie i przebieg choroby. Dodatkową trudność sprawia fakt, że czasem dolegliwości ustępują lub zmieniają swój charakter.

U osób długo i przewlekle chorych psychoterapia może pomóc nie tylko w poprawie samopoczucia i ogólnej kondycji psychicznej, ale może również pomóc w dotarciu do źródła wszelkich problemów.

Jak widać, jest wiele sposobów na to jak wyleczyć nerwicę. Konieczne jest jednak zrobienie tego pierwszego kroku i znalezienie godnego zaufania specjalisty, który w odpowiedni sposób pokieruje całym procesem.
Poznaj skuteczne techniki!
Zapisz się na mój bezpłatny, mailowy 5-dniowy kurs walki z lękiem, nerwicami, paniką, zamartwianiem się i stresem. Życzę Ci powodzenia w Twoich zmaganiach! Natalia
We hate spam. Your email address will not be sold or shared with anyone else.

Leave a Comment: